En dan, als je het zelf meemaakt, het onverwacht moeten missen. Dan zie je en merk je hoe de wereld doorgaat. Je zelf ook wel zult moeten. Het lijkt alsof de kleur en glans verdwenen is, omdat het niet meer lijflijk te delen is. Is  alles nog wel de moeite waard? en mag ik zo denken? Wat zou hij, die ik zo mis gewild hebben? En de innerlijke stem weet het wel. Niet te veel stilstaan, er wat van maken, doorgaan. En dat doe ik dan ook, verder gaan,onlangs van camera gewisseld, toch weer terug naar de spiegelreflex, we hebben  opnieuw spulletjes op de vlooienmarkt verkocht, de zusjes gingen logeren, ik werk mijn drie volledige dagen weer en het is zoeken naar balans.De bezigheden thuis en de werkzaamheden. Dingen die moeten en dingen die ik wil. Grenzen tegenkomen en ook aangeven. De gesprekken die doorgaan, het focussen…Er borrelen plannen, zin om in de tuin te werken. Teksten en flarden van platen worden gescheurd en worden in een schrift samengevat. Om opnieuw te kunnen lezen en bekijken, om sferen en gedachten tastbaar weg te zetten. En dan is er ook het vooruitzicht, er alleen op uit te gaan. Het staat al vast en gaat gebeuren! Over een aantal weken de spullen pakken, meenemen en de zee opnieuw ontmoeten…

Zelfkennis

Zo dikwijls twijfel ik er aan,

dat ik mijzelf kan kennen,

‘k heb er nog altijd moeite mee,

om aan mijzelf te wennen.

(Toon Hermans)