Op deze log heb ik zoveel spinsels beschreven. En nu ik terug lees, zie ik de verandering…

HOE graag had ik dat eerder gewild. Die rugzak zo beladen, leeg gooien. Anders ervaren dat wat er was. Maar het kon niet. Want het had tijd nodig. Heel veel tijd. Ik trotseerde de stormen. Heb me verdeeld gevoeld. Geworsteld met dat wat maar bleef spoken.

Eenmaal meegemaakt en nooit helemaal kwijt geraakt. Je bent wie je bent. En wat je tegenkomt vormt. Zo ook ik. Maar er last van blijven houden, is niet fijn. Opnieuw ging ik op reis. Liet voor een week thuis, werk, alles achter. In oktober ging ik een week naar Thassos. Ditmaal geen georganiseerde reis. Maar een ticket naar Thesaloniki. Ik vloog via Wenen…Eenmaal aangekomen in Thesaloniki zelf uitzoeken hoe naar de ferry te komen die me naar Thassos bracht. In het donker, de wind en de volle maan…

Een hele reis, opgehaald worden door hem die ik eerder ontmoette, in een huis verblijven in mijn eentje. Er was zon, regen en harde wind… Niet alles doen zoals ik deed in mei, toen ik ook op Thassos was. Het was anders, heel anders. Ditmaal, heb ik zonder het bewust te weten mijn rugzak geleegd en geschoond.

Ik verkende grenzen, fietste, ging naar de zee, het klooster, ontmoetingen, ik durfde te ontdekken en mijzelf tegenkomen. Doen wat op mijn pad kwam…Zoiets kan ik alleen door alleen te zijn en los van hier…

Altijd op mijn hoede, niet durven, de ander nodig, zo vasthouden…onzeker, verkrampt en nooit genoeg, steeds maar doorgaan…Dat is veranderd…en in beweging…Hier ben ik thuis, maar ook daar. Zodra ik vanuit het vliegtuigraam de Griekse grond zie, het landschap, de zee…dan is het goed. En die ervaring neem ik mee. Iedere dag komt zoals die komt. "ήσυχα"  

Er staan dingen vast in de agenda, het is aan mij, ons om er wat van te maken. Ik mis, maar het beheerst niet.

Loslaten gaf nieuwe ruimte, verliezen is niet weg, is alleen anders aanwezig….

VERANDEREN… is a post from WOLLIG....

Ze zijn er nog wel , maar ik mis ze omdat er geen contact is. Of omdat ik daar niet meer ben…Ondertussen gaat alles hoe dan ook door…Het zorgen voor mijn meisjes, de zusjes. De allesjes, die opgroeien en zijn zoals ze zijn, die me mama laten zijn…Er is het huishoudelijke wat vraagt om onderhouden te worden…En ik, die in gesprek ga, tweewekelijks met de man die daarvoor geleerd heeft en die mij laat ervaren…Drie dagen per week is er het werk als ambulant begeleider voor doven…Op donderdagavond ga ik naar ZUMBA…en de weken gaan om.

De tuin momenteel is rustig, er is weinig te doen. Alsof de herfst en de winter al begonnen zijn. De zaden van het afgelopen seizoen zijn verstopt in de grond, wachtend op het volgende jaar…en ik kijk er nu al naar uit….Want de lente zal weer komen en de tuin, zal verder groeien…Volgend jaar zal het het eerste jaar van missen voorbij zijn, hoe zal het dan zijn?…

Ondertussen maak ik nu plannen om opnieuw de koffer in te pakken…ik weet het nog niet…of ik zal gaan…In mei ben ik op reis gegaan, alles even achtergelaten. Het was goed. Voordat het jaar om is, wil ik nogmaals gaan. Zoeken, ruimte vinden, ordenen en verder gaan…

Woorden vinden… is a post from WOLLIG....

Gedachten dwarrelen, alles wordt beleefd. Van het ene naar het andere gaan…

De herfst lijkt er aan te komen…en ik…blijf plannen maken…

Ik denk terug en mijmer voorzichtig vooruit…

Het komt zoals het komt

zo blijkt…

Nu dan toch… is a post from WOLLIG....

Later meer… is a post from WOLLIG....

Zelfkennis

Zo dikwijls twijfel ik er aan,

dat ik mijzelf kan kennen,

‘k heb er nog altijd moeite mee,

om aan mijzelf te wennen.

(Toon Hermans)

En nu dan… is a post from WOLLIG....

Onwerkelijk…maar zo waar… is a post from WOLLIG....

Winter… is a post from WOLLIG....

Thassos strand is a post from WOLLIG....

Thassos strand is a post from WOLLIG....

Langzaamaan naar een ander seizoen. En ik ga mee de herfst in. Kon de harde wind de spinnewebben maar wegblazen uit de voortdurende gedachten, mijn kronkels…Momenteel weet ik het niet, of is dat niet weten en zoeken al langer aan de gang?…Van dag naar dag, doen wat gedaan moet worden. Maar als ik stil sta en echt luister, als ik vraag en wil weten…Dan is er ruis. Op de weg die ik nu ga, voel ik me soms onzichtbaar. Dan is er de beweging, gaande in golven. Door dat wat ik onderneem om mijn zaken aan te pakken. De homeopathie die me op weg helpt, waardoor het in mijzelf mag veranderen…Zodat ik naar buiten duidelijker kan worden…Binnenkort de tweede training emotioneel lichaamswerk…Verder stappen, verder gaan. Het achteromkijken blijft omdat daar ook mijn verhaal is. Deels wel beleefd, en nog zo vaak niet afgemaakt…of uitgesproken…

Langzaam naar de herfst… is a post from WOLLIG....