Op deze log heb ik zoveel spinsels beschreven. En nu ik terug lees, zie ik de verandering…

HOE graag had ik dat eerder gewild. Die rugzak zo beladen, leeg gooien. Anders ervaren dat wat er was. Maar het kon niet. Want het had tijd nodig. Heel veel tijd. Ik trotseerde de stormen. Heb me verdeeld gevoeld. Geworsteld met dat wat maar bleef spoken.

Eenmaal meegemaakt en nooit helemaal kwijt geraakt. Je bent wie je bent. En wat je tegenkomt vormt. Zo ook ik. Maar er last van blijven houden, is niet fijn. Opnieuw ging ik op reis. Liet voor een week thuis, werk, alles achter. In oktober ging ik een week naar Thassos. Ditmaal geen georganiseerde reis. Maar een ticket naar Thesaloniki. Ik vloog via Wenen…Eenmaal aangekomen in Thesaloniki zelf uitzoeken hoe naar de ferry te komen die me naar Thassos bracht. In het donker, de wind en de volle maan…

Een hele reis, opgehaald worden door hem die ik eerder ontmoette, in een huis verblijven in mijn eentje. Er was zon, regen en harde wind… Niet alles doen zoals ik deed in mei, toen ik ook op Thassos was. Het was anders, heel anders. Ditmaal, heb ik zonder het bewust te weten mijn rugzak geleegd en geschoond.

Ik verkende grenzen, fietste, ging naar de zee, het klooster, ontmoetingen, ik durfde te ontdekken en mijzelf tegenkomen. Doen wat op mijn pad kwam…Zoiets kan ik alleen door alleen te zijn en los van hier…

Altijd op mijn hoede, niet durven, de ander nodig, zo vasthouden…onzeker, verkrampt en nooit genoeg, steeds maar doorgaan…Dat is veranderd…en in beweging…Hier ben ik thuis, maar ook daar. Zodra ik vanuit het vliegtuigraam de Griekse grond zie, het landschap, de zee…dan is het goed. En die ervaring neem ik mee. Iedere dag komt zoals die komt. "ήσυχα"  

Er staan dingen vast in de agenda, het is aan mij, ons om er wat van te maken. Ik mis, maar het beheerst niet.

Loslaten gaf nieuwe ruimte, verliezen is niet weg, is alleen anders aanwezig….

 …nee, ik schrijf de laatste tijd niet vaak op de log. Niet omdat ik niet genoeg te vertellen heb…maar het is meer dat ik er de woorden niet voor kan vinden…Ken je het?…het moeten missen van iemand  of wat dan ook? Zo ik mis hem die mij zo dierbaar was en nog steeds is… En in het nu van alledag zijn er ook andere mensen die ik mis.

Ze zijn er nog wel , maar ik mis ze omdat er geen contact is. Of omdat ik daar niet meer ben…Ondertussen gaat alles hoe dan ook door…Het zorgen voor mijn meisjes, de zusjes. De allesjes, die opgroeien en zijn zoals ze zijn, die me mama laten zijn…Er is het huishoudelijke wat vraagt om onderhouden te worden…En ik, die in gesprek ga, tweewekelijks met de man die daarvoor geleerd heeft en die mij laat ervaren…Drie dagen per week is er het werk als ambulant begeleider voor doven…Op donderdagavond ga ik naar ZUMBA…en de weken gaan om.

De tuin momenteel is rustig, er is weinig te doen. Alsof de herfst en de winter al begonnen zijn. De zaden van het afgelopen seizoen zijn verstopt in de grond, wachtend op het volgende jaar…en ik kijk er nu al naar uit….Want de lente zal weer komen en de tuin, zal verder groeien…Volgend jaar zal het het eerste jaar van missen voorbij zijn, hoe zal het dan zijn?…

Ondertussen maak ik nu plannen om opnieuw de koffer in te pakken…ik weet het nog niet…of ik zal gaan…In mei ben ik op reis gegaan, alles even achtergelaten. Het was goed. Voordat het jaar om is, wil ik nogmaals gaan. Zoeken, ruimte vinden, ordenen en verder gaan…

Gedachten dwarrelen, alles wordt beleefd. Van het ene naar het andere gaan…

De herfst lijkt er aan te komen…en ik…blijf plannen maken…

Ik denk terug en mijmer voorzichtig vooruit…

Het komt zoals het komt

zo blijkt…

En dan, als je het zelf meemaakt, het onverwacht moeten missen. Dan zie je en merk je hoe de wereld doorgaat. Je zelf ook wel zult moeten. Het lijkt alsof de kleur en glans verdwenen is, omdat het niet meer lijflijk te delen is. Is  alles nog wel de moeite waard? en mag ik zo denken? Wat zou hij, die ik zo mis gewild hebben? En de innerlijke stem weet het wel. Niet te veel stilstaan, er wat van maken, doorgaan. En dat doe ik dan ook, verder gaan,onlangs van camera gewisseld, toch weer terug naar de spiegelreflex, we hebben  opnieuw spulletjes op de vlooienmarkt verkocht, de zusjes gingen logeren, ik werk mijn drie volledige dagen weer en het is zoeken naar balans.De bezigheden thuis en de werkzaamheden. Dingen die moeten en dingen die ik wil. Grenzen tegenkomen en ook aangeven. De gesprekken die doorgaan, het focussen…Er borrelen plannen, zin om in de tuin te werken. Teksten en flarden van platen worden gescheurd en worden in een schrift samengevat. Om opnieuw te kunnen lezen en bekijken, om sferen en gedachten tastbaar weg te zetten. En dan is er ook het vooruitzicht, er alleen op uit te gaan. Het staat al vast en gaat gebeuren! Over een aantal weken de spullen pakken, meenemen en de zee opnieuw ontmoeten…

Zelfkennis

Zo dikwijls twijfel ik er aan,

dat ik mijzelf kan kennen,

‘k heb er nog altijd moeite mee,

om aan mijzelf te wennen.

(Toon Hermans)

Net weer wat gaan werken, stappen maken met de hulp en gesprekken die ik krijg. Er ging nog veel door mijn gedachten en ik deed dat wat gedaan moest worden. Maar onderweg zijn, dat zeker. Thuis begonnen met een schilderwerk van de vuurtoren van Schiermonnikoog…voorzichtige plannen om wat te gaan ondernemen…Tot, het ineens allemaal anders werd. Vrijdag 22 januari gingen we met ons vieren naar IKEA. De zusjes gingen spelen in de ballenbak, man en ik door de winkel. En na een uurtje ze ophalen. Het plan om wat te gaan drinken met wat erbij in het restaurant…Een mobiel die gaat…Mijn moeder die belt met de mobiel van zus, naar de man, hij neemt op. En ik zag dat het geen goed bericht was…De man die me verteld dat mijn lieve heit overleden is…Nu, twee weken verder, de week van regelen en afscheid is geweest, een bijzondere begrafenis, en hoe dan ook alles wat doorgaat…Beelden, gedachten, herinneringen en het zo lastig vinden om het te begrijpen. Verdriet, vragen, wensen… en een goed gevoel over wat er wel geweest is. En het gemis omdat het verhaal ineens stopt, niet door zal gaan. Mijn belevenissen gaan door, maar ik kan het niet meer delen met mijn lieve heit…In gedachten neem ik hem voor altijd mee..

Na mijn laatste log is het seizoen veranderd. Is het winter geworden en het oude jaar werd gedag gezegd. Sinds begin december ben ik thuis van het werk. Me afgemeld, omdat het niet meer ging. De voortdurende storm in hersenspinsels raasde maar door, en het werd tijd voor een pas op de plaats. Ondertussen is de hulp opgestart en zijn er gesprekken. Vorige week begon ik weer met een paar uurtjes werken. Al lang schreef ik over de  zoektocht van het zijn naar wie ik dan ben. De boel is al zo lang uit balans, dat wat was blijft me raken en komt steeds te voorschijn…Nu dan de stap genomen om grondig de zaken aan te pakken, opruimen, wegzetten. En door zoeken, andere wegen, andere breisels….

Langzaamaan naar een ander seizoen. En ik ga mee de herfst in. Kon de harde wind de spinnewebben maar wegblazen uit de voortdurende gedachten, mijn kronkels…Momenteel weet ik het niet, of is dat niet weten en zoeken al langer aan de gang?…Van dag naar dag, doen wat gedaan moet worden. Maar als ik stil sta en echt luister, als ik vraag en wil weten…Dan is er ruis. Op de weg die ik nu ga, voel ik me soms onzichtbaar. Dan is er de beweging, gaande in golven. Door dat wat ik onderneem om mijn zaken aan te pakken. De homeopathie die me op weg helpt, waardoor het in mijzelf mag veranderen…Zodat ik naar buiten duidelijker kan worden…Binnenkort de tweede training emotioneel lichaamswerk…Verder stappen, verder gaan. Het achteromkijken blijft omdat daar ook mijn verhaal is. Deels wel beleefd, en nog zo vaak niet afgemaakt…of uitgesproken…